Görünmeyen Başroller: Hayatı Taşıyan Sessiz İnsanlar

Bazı insanlar vardır, hayatın afişinde isimleri yazmaz.
Ne jenerikte akar adları, ne de alkış onların üzerine düşer.
Ama sahne ayakta duruyorsa, perde kapanmıyorsa, hikâye yarım kalmıyorsa…
Bil ki oradadırlar.

Biz hep başrolleri severiz.
Işığı, sesi, şöhreti.
Oysa hayat dediğimiz şey, çoğu zaman ışığın vurmadığı yerlerde taşınır.
Bir sabah erken uyanan birinin yorgun ellerinde…
Kimsenin teşekkür etmediği bir emeğin sessizliğinde…

Bir taksi şoförü düşün.
Gecenin en karanlık saatinde seni evine yetiştirir.
Hikâyeni dinler ama kendi hikâyesini anlatmaz.
Bir set işçisi düşün.
Sahne kusursuz olsun diye sabaha kadar ayakta kalır ama kameraya asla bakmaz.
Bir anne düşün.
Kendi hayatından feragat ederken bunu “fedakârlık” diye adlandırmaz bile.

Onlar hayata rol çalmazlar.
Hayatı taşırlar.

Modern dünya bize şunu öğretti:
“Görünmüyorsan, yoksun.”
Oysa en ağır yükleri taşıyanlar, en az görünenlerdir.
En çok susanlar, en derin hikâyelere sahiptir.

Sosyal medyada herkes başrol.
Herkes mutlu, herkes başarılı, herkes güçlü.
Ama gerçek hayat…
Gerçek hayat arka planda akar.
Filtre yoktur, efekt yoktur.
Sadece sorumluluk vardır, sabır vardır, direnç vardır.

Ve tuhaf olan şudur:
Alkışlananlar çoğu zaman sahneden iner.
Ama bu sessiz insanlar…
Onlar hiç inmez.
Her gün yeniden sahne kurarlar, yeniden ışık yakarlar, yeniden devam ederler.

Belki de bu yüzden bu çağda en çok eksik olan şey şöhret değil, hakkaniyettir.
En çok ihtiyacımız olan şey daha fazla “ünlü” değil, daha fazla fark ediştir.

Çünkü bazı insanlar alkış almaz.
Ama alkışı mümkün kılar.

Ve ben bugün şuna inanıyorum:
Bir toplumun gerçek kalitesi, en çok parlayanlarına değil…
En az görünenlerine nasıl davrandığıyla ölçülür.

Eğer bir gün durup,
Hayatında sessizce yük taşıyan birine gerçekten bakarsan…
İşte o an anlarsın:
Gerçek başroller, hiçbir zaman sahnenin ortasında değildir.

Burak Akan